Bałam się tłumów na festiwalu w Medjugorie, hałasu i braku skupienia. I faktycznie było inaczej niż zawsze – dziesiątki tysięcy ludzi, plac spowiedzi cały w „konfesjonałach”, zaduch w kaplicy adoracji. I wiele innych rzeczy, które generalnie przeszkadzają na każdej linii. Ale ta moc modlitwy, ta głębia nieopisana, ten ogrom miłości w pigułce i wprost lejąca się z nieba łaska miłosierdzia w sakramencie pojednania – to wszystko jest nie do opisania. Brakuje mi słów, aby przekazać jaki cudowny był to czas, jak wszystko ze sobą współgrało, jak Maryja o wszystko się troszczy – o pogodę, o zapachy, o owoce, o kwiaty, o ciepłe noce na Podbrdo i Kriżevacz i nawet o lody, które kilkakrotnie zamrażane nikomu nie zaszkodziły. Tańczyłam, śpiewałam, była radość, dostawałam gęsiej skórki, słysząc dookoła siebie różaniec odmawiany w tylu językach świata. Straciłam swój dotychczasowy, medżugorski rytm ciszy, byłam w tym wszystkim totalnie zakręcona, jakby ktoś wrzucił mnie w inną czasoprzestrzeń, w inną rzeczywistość. Puściłam swoje zabezpieczenia, dałam się poprowadzić – wyszło niesamowicie. Jak dobrze jest uciec od swojej samotności, wejść między ludzi, rzucić się między nich nie znając języka, nie planując po swojemu. Jak dobrze odejść od tego co zawsze, co jest mi znane, w czym czuję się dobrze. Jak dobrze dać sobie szanse na poznanie czegoś innego. Samotność rodzi samotność – warto więc poszukiwać, rozglądać się, szukać tego co nowe, zmieniać, nie stać w miejscu. Te przeżycia przynoszą bogactwo dla duszy. Pan Jezus jest wszędzie, ale w dwóch miejscach na pewno – w sercu każdego i we wspólnocie, bo gdzie co najmniej dwóch się zbierze, tam On stoi pośrodku.
+ Inna jest przede wszystkim droga każdego prowadząca go do świętości, bo jest na miarę tego, jakie jest powołanie i jaki zamysł Boży względem jego miejsca w Królestwie Bożym. Dlatego też najważniejszym, co może uczynić człowiek jest jego otwarcie się na Mój głos i moje wezwanie przekazywane na różne sposoby, ale zawsze odpowiednio do możliwości właściwych każdemu człowiekowi.
Słowo Pouczenia 183